kendimi sorgulattı arkadaşlarımız bana. hem sonra senin için göz yaşı döktüm ki allahtan elektrikler yoktu bence. akşam hep beraber uyuduğumuz yatakta yalnız başıma yatmak ve tam 24 saat sonra senin de o yatakta yalnız başına yatıyor olacağını bilmek acıttı içimi nedense. koridorlarında koşturduğum o evde birkaç saat içinde sen olacaktın ve ben olmayacaktım. ne bileyim düşüncesi dayanılmaz geldi bir an. belki aynı anda aynı yerde olabiliriz dedim bir an. kafama sıçayım e mi.
o kadar istemiyordun ki beni.. ben niye istetmeye çalıştım ki sana kendimi..??
kesinlikle ego sorunuydu benimki. beni istemeliydin. benim için köpek olmalıydın. sevdiğim falan yoktu, ben sadece senin sevgini seviyordum. yoksa pek de bir sevilecek yanın yoktu.
o lafı demeyecektin hacıt.. o lafı hiç demeyecektin.
çektim gittim şimdi temelli. ne oldu peki? sen kendi bokunda çürüyeceksin, bense kabak çiçeği gibi açılacağım hayata. net.
artık umudum var ve kendimi hırpala(t)mak istemiyorum. ondandır seni engellemelerim. ondandır karşılaşmayalım abi onunla demelerim. bir anlık zaafıma yenilmiş olmam beni eksik bir insan yapmıyor. beni insan yapıyor. eee bu durumda sen ne oluyorsun? adeta vizyonsuz bir ayı.
hadi şimdi siktir git.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yaz okurum sen de yaz sesin çıksın biraz!