bazen kafamda canlandırmaya çalışıyorum. gözlerimiz aynı mesela. bakışlarımız, yapısı.. aynı yani. gülerken ona çok benziyorum. ama onun kahkahasını hiç duymadım ben. hiç hatırlamıyorum ya da. insanlardan huyumuzun suyumuzun benzediğini biliyorum. o kadar.
bütün bildiklerim ve bilmediklerim bunlarken manasız bir şekilde özlüyorum onu. insan tanımadığı birini özler mi? ben özlüyorum abi. her erkekte onu arıyorum mesela. ne aradığımı bilmeden arıyorum. onun sıcaklığını belki bir nebze olsun hissetmeye çalışıyorum kendimce. başkasında yaşatmaya çalışıyorum onu. yetiyor mu? asla. hiçbir zaman aradığımı bulamamak bir yerden sonra bana da şok etkisi yaratmamaya başladı artık. ona hayatımın her döneminde ihtiyacım oldu sanırım ama ben bunu kendi kendime ya da onun yerine koymaya çalıştığım insanlarla halletmeye çalıştım. kör topal başarılı da oldum galiba. kendi kendime kısmında, en azından. ondan başka hiçbir erkeğe güvenmemeyi çok geç öğrendim ben. çünkü en az onun kadar saf ve iyi niyetliyim. burada olmayan biri bana ne kadar yardımcı olabilir diye hiç onunla iletişime geçmeyi düşünmedim, bunu bir seçenek olarak görmedim. sonunda kendi kendime konuşan manyağın teki olup çıkacaktım çünkü. çünkü o bana cevap veremeyecekti. çünkü yoktu.
herkes bana güçlü biri olduğumu söylüyor ama ben o kadar güçlü olduğumu sanmıyorum. belki o hayatımda olsa bu kadar zorlanmazdım. yanımda olsa, bana sarılsa, saçımı okşasa, her şeyin geçeceğini söylese inanırdım belki. belki daha sıkı savaşırdım. o benim yanımda olsa ben dünyayı ele geçirirdim, burnum bile kanamadan. çok daha farklı bir insan olurdum. en azından ipsiz sapsız adamlara bel bağlamaz, kendimi aşağı görmezdim. layık olurdum her şeye çünkü. çünkü o kadar muhteşem bir insan olabilirdim. çünkü o beni mükemmelleştirirdi. hiçbir zaman boşluğa dikilip bakmazdım. onun gözlerine bakardım ve dünya gerçekten yaşanabilir bir yer olurdu benim için.
benim babam yanımda, bana bir şey olmaz diyebilirdim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yaz okurum sen de yaz sesin çıksın biraz!