Derken bir an dank etti. Ben Olgun bir insandım. Bu kadar olaya rağmen en azından bir merhabamız olsun diyebilmiştim. O bunu yapamadı. O Olgun değildi. O sevmedi. O bencillik yaptı. O hep çocuktu ve ben onun annesi yokken basını okşayan bakicisiydim. O beni hic sevmedi. Hep ben sevdim. O sevmedi.
“Yaşadığın kepazelikleri ve bunlardan aldığın ulvi dersleri toplasan koca roman olur ulan!” diyen güzide dostlarımı dinleyecek kadar yumuşak başlı, kafanızı şişirerek sıkıntılarımdan kurtulmak gibi hain planlar kuracak kadar bencil, annemin “Sevme kızım yanarsın” şeklindeki öğütlerini dinlemeyecek kadar inatçı ve dik kafalı, zaman zaman da agresif ve kompleksliyim; ama aslında şeker gibi bir insanım.
20 Ekim 2013 Pazar
Revelations
Atlatamamistim sanki. Ama o atlatmıştı. Nasıl yaptigini sorduğumda ise "ağladım, zirladim, kendimi ise güce verdim, dışarı çıktım, bira ictim, sigara ictim sonra atlattım" dedi. Inanamadım. Hala da inanmakta zorluk çekiyorum. Bu kadar kolay atlatamazdi çünkü. Hani cok seviyordu? Yalandi demek.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yaz okurum sen de yaz sesin çıksın biraz!