Evet, o kadardim ben. O kadarım artık. Uğraşamıyorum daha fazlasıyla. Gücüm yok. Tahammülüm hic yok. Kaldıramıyorum. En ufak seyde bağırıp çağırmaya, etrafımı kırıp dökmeye başlıyorum sanki bazı seyler onların sucuymus gibi. Degil tabii ki.
Sucu olana patlayamadigim icin bunlar belki de.
Kime niye kızıyorum diye de sormam lazım. En cok kendime heralde. Hayatımda kendim disinda herkesi affettim ben hep. Kendimi nedense affedemiyorum. Yapamıyorum. Herkesi uzaklaştırıyorum kendimle hesaplaşmak icin. Olmuyor o da. Bir türlü kendimle yüzleşemiyorum. Bu sefer kendimden kaçıyorum.
Falan filan bir sürü seyler..
Özür dilerim iste.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Yaz okurum sen de yaz sesin çıksın biraz!